De rechtspraak

Nederland is een democratie die gebaseerd is op de Trias Politica driemachtenleer of scheiding der macht(en) is een theorie van de staatsinrichting waarin de staat opgedeeld is in drie organen die elkaars functioneren bewaken. Zie onderstaande afbeelding:

Binnen het familierecht in Nederland werkt de onderlinge controle tussen de 3 machten onvoldoende. De Rechterlijke Macht wordt geacht de wetten te handhaven, maar  i.p.v. daarvan passen rechters liever hun eigen ‘rechtspolitiek’ toe. De wet bevordering gezamenlijk ouderschap wordt niet gehandhaafd. De wet schrijft een gelijkwaardige verzorging en opvoeding door beide ouders na een echtscheiding voor, wat alleen maar geïnterpreteerd kan worden als een 50/50 verdeling in het ouderschap.

Het ‘hoofdverblijf’ staat niet in de Nederlandse wet en is dus een voorbeeld van gerechtelijke politiek. Dit zelfde hoofdverblijf zorgt er namelijk voor dat de wet op gelijkwaardig ouderschap niet uitvoerbaar is; alle rechten komen bij de ouder met het hoofdverblijf te liggen en de andere ouder staat met lege handen. Op dit punt controleert de uitvoerende macht (de regering) de rechterlijke macht dus onvoldoende!

Ouders met kinderen tussen 12 en 16 jaar hebben het recht om te beslissen waar de kinderen gaan wonen. Met het oog op de zelfde wet gelijkwaardig ouderschap kan ook dit niet anders geïnterpreteerd worden als een 50/50 verdeling. Als de wet dus simpelweg gehandhaafd zou worden, hoeft kinderen ook niet de verschrikkelijk vraag gesteld te worden bij welke ouder ze liever willen wonen. Deze vraag alleen al is een vorm van kindermishandeling, kinderen willen niet kiezen, kinderen houden van allebei hun ouders.

Heel veel (emotioneel) leed zou dus voorkomen kunnen worden als de rechtspraak de wetten handhaaft en de uitvoerende macht de rechterlijke macht controleert. Zo veel moeilijker hoeft het niet te zijn.

Reageren is niet mogelijk