Je kind keert zich tegen jou

Het kind loopt al zolang op de tenen dat de taks bereikt is. Het kind grijpt dan een kleine ruzie of een andere gebeurtenis aan, om hun aftocht geloofwaardig te maken. In eerste instantie lijkt het wel los te lopen en wordt het gezien als een incident. De verlaten ouder is nog in de veronderstelling dat het wel over gaat. Probeert het kind tot kalmte te krijgen, te sussen of wacht gewoon nog even af.

Na een tijdje gaat het knagen en begin je als verstoten ouder af te vragen of het niet heel lang gaat duren? Met leden ogen kijk je het aan en verstrijkt de tijd. Zo veranderen weken in maanden en de maanden in jaren. Loslaten is onmogelijk en de paniek blijft voelbaar in je hart. Het ongeloof blijft zo sterk aanwezig dat deze verstoting werkelijk plaatsvindt. Hoe kan jouw kind om zoiets kleins jou als ouder de rug toe keren? Terwijl je altijd zo close geweest bent en een hele goede band had met je kind. Hoe kan het dan dat ditzelfde kind ineens jou uit zijn/haar leven wil bannen? Wetende dat je altijd alles voor het kind over hebt gehad en je best hebt gedaan. Natuurlijk heb je als ouder ook fouten gemaakt, maar die zijn nooit van die orde geweest dat dit de eigenlijke reden is.

Ik moet wel een hele verschrikkelijke ouder geweest zijn, dat mijn kind me liever niet in zijn/haar leven wil hebben.

Het is echt om wanhopig van te worden! De verloren tijd samen is nooit meer in te halen. Als het maar lang genoeg duurt, ben je teveel vervreemd van elkaar en bestaat de kans dat er geen normale relatie nog op te bouwen is. Je staat volkomen machteloos en je kunt helemaal verscheurd raken door deze absurde situatie.

De machtige ouder

De ouder die het kind onder zijn of haar invloed heeft, is de machtige. Vaak heb je dan met een narcistische ouder (borderliner / sociopaat / psychopaat) te maken, die (zeer) wraakzuchtig is. De kern van het probleem van ouderverstoting ligt niet bij het kind, maar bij de machtige ouder. Het erge is dat deze hele actie over de rug van het kind uitgespeeld wordt. Een machtige ouder beschouwd zijn kind als een persoonlijke ego boost en een verlengstuk van zichzelf. Het belang van het kind staat helemaal niet voorop, laat staan de emotionele – en psychische schade die het kind oploopt.

Achter het veroorzaken van ouderverstoting zit eigenlijk een verborgen hechtingstrauma van de machtige ouder. De scheiding kan deze ouder dusdanig getriggerd hebben dat oude gevoelens van minderwaardigheid, onvermogen en verlatingsangst naar boven zijn gekomen. Bij ouderverstoting wordt de begraven pijn van een machtige ouder op het kind overgedragen, alsof het kind met een virus wordt besmet. Het kind wordt dwangmatig in de rol van het gewonde innerlijke kind van de machtige ouder neergezet. In dat rollenspel krijgt de andere ouder ten onrechte een rol als “misbruiker” toebedeeld.

Een narcistisch persoon kan sowieso niet rouwen, waardoor verdriet van een trauma gelijk omgezet wordt in boosheid. Deze boosheid zal altijd geprojecteerd worden op een ander, in dit geval op de verstoten ouder. De andere ouder wordt dus gezien als dader van de eigen pijnlijke gevoelens en ervaren als een bedreiging. Vanuit die angst begint de machtige ouder met een lastercampagne die op het kind overgedragen wordt. Dit gaat zover dat uiteindelijk het kind bang wordt voor de andere ouder.

Van nature is een kind loyaal naar beide ouders, ook al is het nog zo’n slechte thuissituatie. Het is een tegen natuurlijke beweging van het kind om de andere ouder te gaan verstoten. Eigenlijk druist het tegen zijn/haar diepste verlangen in. De manipulatie is echter zo groot dat het kind denkt dat het zijn/haar eigen keuze maakt, maar heel vaak is dit niet het geval. Er ontstaat zo’n verwarring in het kind zelf, dat het tegemoet komt aan datgene wat voorgespiegeld wordt. Het wordt zijn/haar “waarheid”, omdat het kind inmiddels zo ernstig is gehersenspoeld. Dit kan hele vergaande gevolgen hebben in de emotionele en psychische gezondheid en ontwikkeling van het kind.

Hulpverleners zien vaak in zo’n extreme loyaliteitsconflictsituatie dat het kind aangeeft zijn/haar ouder nooit meer te willen zien met allerlei vage en onrealistische argumenten. Dit is al een aanwijzing dat het erop lijkt dat het kind dit niet geheel zelfstandig heeft besloten. Het kan zelfs zo ver gaan dat het kind totaal weigert om te praten over de verstoten ouder. Als het kind zo verstrikt is geraakt, is het wantrouwen zo groot geworden dat het liever zijn mond houdt.

De verstoten ouder

Het kind lijkt alle positieve herinneringen aan de eens geliefde ouder totaal uit het geheugen gewist te hebben. Als een hulpverlener over het verleden vraagt, kan het kind zich vaak geen leuke dingen meer herinneren. Het enige wat keer op keer als een herhalend bandje wordt verteld, zijn de nieuwe negatieve bevroren beelden over de verlaten ouder. Het kind zit zo vast in een tunnelvisie, dat het niet meer open staat niet voor andere inzichten, laat staan om zelf te gaan ontdekken of het negatieve beeld over die ouder wel klopt. Het is belangrijk als verstoten ouder te zorgen om juist de stabiele ouder te zijn voor zijn/haar kind en te begrijpen wat er in zijn/haar kind omgaat en in welke situatie het kind zich bevindt.

Bron: Joan Rolle – Into Your World

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.