Loslaten of niet in relatie tot ouderverstoting

Geen goed of fout, elke situatie is anders. Iedere persoonlijkheid is anders, de omstandigheden zijn anders.

Overeenkomst is dat jij een of meer kinderen hebt waarvan de omgang onder druk staat of waarmee je geen omgang en/of contact hebt. Terwijl jouw ouderschap voor de scheiding niet ter discussie stond.

Tot voor kort had men de notie dat ‘ rust’ voor het kind het beste was. De Koninklijke weg en als je de moeite neemt, verdiep je eens in het ontstaan van dit container begrip, want deze gedachtegang heeft er voor gezorgd dat heel veel kinderen het contact hebben verloren met de uitwonende ouder. 16.000(!) per jaar.

En dan heb ik het niet over uitwonende ouders die misbruiken/mishandelen of wat dan ook. Nee, gewone mensen, in alle lagen van de bevolking. Nou ja, het komt meer voor bij HBO geschoolde ouders en de kinderen daarvan zitten gemiddeld op HAVO/VWO. Kinderen die het goed doen op school, dus wat zeur je nou?!

Nou, waarom ik ‘zeur’ is namelijk het volgende; ouderverstoting mag op de korte termijn werken; rust voor de ex en dus ook de kinderen, maar bewezen is dat diezelfde rust desastreus is voor de identiteitsontwikkeling van het kind met alle gevolgen op de lange termijn.

Ik ga de studies niet aanhalen, google zelf maar; 80 % kans op herhaling/scheiding/ gedoe met de kinderen. Een onbestemd gevoel, half leeg, wie ben ik, het slechte is van de uitwonende ouder, ik ben dus 50% slecht, hoppa een pilletje/drankje/verslaving. Moeite met gezag en autoriteit, zoveelste baan/opleiding. De lijst is lang.

Dit wetende kan een ouder zich niet meer achter de opgelegde Koninklijke weg verbergen. Het is geen daad van liefde als je dus roept dat ‘ rust’ nu beter is voor jouw kind. Die rust; dat doe je dus niet voor jouw kind. Rust; in die zin dat je volledig afstand neemt en thuis gaat zitten wachten tot ooit… een lange zit gaat dat worden en wat zeg je als het kind verhaal komt halen? Blijf dus manieren vinden om in contact , rechtstreeks liefst met kind, te zijn, als jij je mede verantwoordelijk voelt voor de toekomst van jouw kind.

Dat je afziet van trajecten, jeugdzorg, begeleiders, derden met een mening, rondom jouw kinderen, dat is jouw heel goed recht en ja, zeker in het belang van het kind. Die onrust voegt, hoe dan ook niets toe. Maar dat is een andere rust, dan de rust van helemaal niet meer in contact zijn.

Toch, afhankelijk van de leeftijd wanneer ouderverstoting optreedt, mogen ouders keuzes maken. Zeker weten! Als jij altijd een betrokken ouder bent geweest en de puber gaat jou de maat nemen, chanteren of zich uitspreken over volwassen zaken, dan mag, nee, dan moet je daar iets van vinden! Als jouw kind zich ontwikkelt tot een overtreffende vorm van jouw ex, dan mag je daar wat van vinden. Onvoorwaardelijkheid mag echt van beide kanten komen.

Het is een taboe wat geslecht moet worden, als ouder mag en kan jij ook afscheid nemen van jouw kind. Zelfs uit liefde. Omdat jij weet dat jouw kind enkel met jou omgaat zo lang het iets krijgt, er gewin uithaalt en het eenrichtingsverkeer is. Als jij altijd op jouw hoede zal moeten zijn als dat kind aardig tegen jou is. Kijk, als je jonger bent, dan red jij je wel. Maar kleintjes worden groot. Jij wordt ouder en kwetsbaarder. Lastiger om jouw grenzen te bewaken, als die er al zijn.

Als jij jaar in en uit er altijd was voor jouw kind en die keert zich tegen jou tijdens een scheiding en dat kind is rücksichtslos, dan zou ik er direct iets van vinden en er consequenties aan verbinden. Volwassen zaken zijn dat; volwassen zaken. Het is niet aan een kind om daar jou de maat te nemen, laat die eerst maar eens zelf in het echte leven gaan staan en niet onderweg de foutjes maken, die wij nou eenmaal allemaal maken.

Als ouder mag je net zo goed afscheid nemen, maar ben je bewust van de motivering. Roepen dat het zo beter is op dit moment, daar kan niemand meer mee wegkomen.

Als wij de rechters en de professionals daar bewust van maken en op aanspreken, dan kunnen wij dat natuurlijk ook niet meer met droge ogen beweren. Ik zie dat als misplaatst slachtofferschap; zie mij nou, jou loslaten, omdat derden het mij zo moeilijk maken. Terwijl er echt andere opties zijn. Natuurlijk wel!

Wees dan eerlijk; ik ben er klaar mee! Ik ga verder. Ik kies voor mezelf. Ik kijk vooruit. Ik laat mij niet meer zo behandelen. Ik ben veranderd, mijn kind trekt mij terug in mijn oude patroon. Mijn puber heeft mij vals beschuldigd, dat pik ik niet, wat derden mij ook zeggen. Ik laat los, echt los! Eerlijk gezegd was de komst van het kind niet mijn keuze, nu het zo gaat, mag mijn ex het helemaal zelf doen, succes! Mijn kind is brutaal, agressief, ik ben er bang van, ik verbreek derhalve het contact, ik trek het niet.

Daarbij komt, realiseer je dat een kind groot wordt en uitvliegt. Een kind is niet jouw bezit en als het goed is gaat die zijn/haar eigen leven leiden. Dan kan je treuren over geen contact/omgang, maar geef de 18+ kinderen te kost, die volledig opgaan in hun eigen leventje, dat ze amper nog op bezoek gaan bij hun ouders of attent zijn met een telefoontje zo nu en dan.

Hoe dan ook, het is niet de vraag OF het misgaat met kinderen die met ouderverstoting te maken hebben (gehad), maar WANNEER.

Of die 18+ kinderen dan meteen de juiste hulp krijgen en dus de weg gewezen krijgen naar enigszins vrede in hun leven, is maar de vraag. Hopelijk zijn er genoeg die de moed verzamelen en op zoek gaan. Wat ga jij dan zeggen als er aangebeld wordt en de vraag gesteld wordt; waar was je de afgelopen jaren?! Weet dus dat je over een paar jaar niet met die Koninklijke weg aan kunt komen. Als dat jouw excuus is, blijf dan in contact, desnoods een kaart, want je kletst je hier niet meer uit.

Of zeg gewoon wat jou echt gemotiveerd heeft. Een eerlijk gesprek want er is al meer dan genoeg gelogen tot jouw kind!

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.