Anno 2018 wordt er definitief met het klemcriterium – Koninklijke weg – rust afgerekend

Koninklijke weg afgerekend

4 reacties

  1. Eerst Congres Passyndroom bij kinderen was ik de organisator van….. In 2003. Ook Hoefnagels was daarbij.
    In al die jaren deed de politiek Ned plus Familierechters geen donder aan liegende bedriegende daders omgangsfrustratie. Veelal de vrouw overigens. Vervreemding wat zo kindermishandeling oplevert misdadig en misdrijf liet men gewoon toe in dit land nog steeds. Evenals andere nu misdrijven waaronder vervreemding lees 236 Strafrecht…..oa Erbij gekomen is de materie meemoederschap ook, plus de zaaddonoridioterie. Waar elf ziekenhuizen aan deze misdadigheid meewerken. Deze week erbij de handel in kinderen over jaren ook wat duizenden beschadigde kinderen opleverde…. Kortom Ned heeft grote schijt gehad aan kinderrechten afstammingsrecht etc etc. En nog steeds. Grote schande. Men kweekte als overheid zelve de patiëntjes door niet te willen vervolgen juridisch van daders na scheidingen. Zover gaat deze misdadigheid hier….en de raad KB deed eraan mee ook. Bekend. Benoem ook even wie. Groenhuijsen kon Hoefnagels wel schieten. De doorgeslagen feministe gedragsdeskundige ingehuurd door Raad KB. Enz enz

  2. Het lukt Nederlandse rechters al niet om de eigen (juridische) vakkennis bij te houden, zoals vanuit de rechtspraak zelf wordt gesteld middels een manifest dat naar verluidt door enkele honderden rechters is ondersteund:

    https://www.nrc.nl/nieuws/2012/12/20/meer-dan-500-rechters-ondertekenen-pamflet-we-hebben-het-te-druk-a1438880

    Daarom is het niet vreemd dat het opdoen van (relevante) kennis buiten het juridisch domein al helemaal niet lukt.
    M.a.w. de in casu jeugdrechters hebben geen idee waar ze over beslissen. Het verklaart tegelijk de vele onbegrijpelijke uitspraken, en de vele onrechtmatige ingrepen in het gezinsleven van NB Nederlandse kinderen en ouders.

    E.e.a. is echter wel heel vreemd in het licht van de benoeming voor het leven; rechters die klagen over te weinig tijd voor behandeling van zaken en het bijhouden van vakliteratuur:

    Rechters worden voor het leven benoemd om de rug recht te kunnen houden bij (productie-)druk vanuit bestuur en/of politiek.

    M.a.w. gewoon de tijd nemen die nodig is, en de politiek de knelpunten laten oplossen die dan ontstaan.

    Vooralsnog demonstreren de Nederlandse rechters helaas een rubberen ruggengraat; meebuigen en schipperen m.b.t. bezuinigingen en productiedruk, ten koste van onvoorstelbaar leed voor duizenden kinderen en ouders per jaar.

    Het levert Nederland jaarlijks vermoedelijk een schade op van vele miljarden. In perspectief: genoeg waarschijnlijk om jaarlijks een kolencentrale te sluiten ..

    Ik geef een voorzet:
    Ophouden met het inschakelen van Bjz en Raad bij echtscheidingen. Dat bespaart een heleboel procedures, gemiste arbeidsproductiviteit , – zinloze en/of schadelijke – inzet van MW’ers, en later weer jarenlange therapie voor de beschadigde kinderen (Hoefnagels 2004). En het bespaart een heleboel leed.
    Het zou mij niet verbazen als de schade nu inclusief neveneffecten bij elkaar rond de 5 miljard per jaar bedraagt ..

  3. Voor wie weet hoe makkelijk het manipuleren van een kindergeheugen is (ook de groep 9 – 12 jr, zie onderzoek Henri Otgaar, Universiteit Maastricht), is het onbegrijpelijk dat rechters kinderen omwille van de ‘rust’ duizenden malen per jaar uitleveren aan de kwaadwillende/dwarsliggende ouder.
    Mijn kinderen Rachel, Abel en Sara waren 2, 4 en 6 toen de negatieve programmering begon. Op die leeftijd zijn kinderen kansloos tegen een kwaadwillende ouder.
    Is het onverwerkte scheidingsemotie, de wens om het ideale plaatje opnieuw te creëren, of onvermogen om naar de eigen rol te kijken? In elk geval worden de belangen van de kinderen ondergeschikt gemaakt aan de belangen van de ouder die voor ‘rust’ zou moeten zorgen.
    Van raad en bjz hebben we als ten onrechte opzij geschoven ouders intussen niets te verwachten, want met ongestructureerde gesprekken (‘onderzoek’ en ‘hulp’) met maatschappelijk werkers raakt een oplossing alleen maar verder uit zicht.
    Dat Nederland met de actuele praktijk stelselmatig het IVRK schendt door kinderen niet te beschermen tegen de (levenslange) negatieve gevolgen van ouderverstoting lijkt mij duidelijk.

  4. In de Divorce Challenge werd gevraagd om ‘nieuwe ideeën’ om het aantal conflictscheidingen te verminderen.
    Wie bekijkt welke ‘nieuwe ideeën’ het hebben gehaald kan constateren dat de intentie vanuit de TK goed was, maar dat vervolgens vooral is geprobeerd om de bestaande werkwijze te bevestigen: meer ‘signaleren’, meer drang, meer dwang.
    Rechters zijn blijkbaar zó onnozel dat ze nog steeds aankomen met de overdreven dooddoener dat je onwillige zorgouders ‘toch niet kan opsluiten’ als er om handhaving wordt gevraagd.
    Is het niveau bij de rechtspraak werkelijk zo laag dat elke vorm van intellectuele creativiteit ontbreekt?
    Wat te denken van het direct preventief vaststellen van een dwangsom per dag schending van de regeling bij het vaststellen van een zorg- en contactregeling? Hoe moeilijk kan het zijn? Gewoon bestaande bevoegdheden toepassen.

    In dit verband een van de zoekgemaakte bijdragen aan de DC:

    Schaf klemcriterium af

    12 november 2016JoostJoost Advies0 likes
    Fase 3 – Een onafwendbare breuk
    Fase 4 – Na de scheiding
    Het klemcriterium fungeert als ondeugdelijk lapmiddel in situaties waarin ouders en rechter niet tot een oplossing komen. De onderliggende knelpunten worden er niet mee opgelost; geen onderzoek naar de feiten, geen rechtshandhaving, geen rechtsbescherming voor ouders, geen aandacht voor (emotionele/psychische) problemen bij (een der) ouders, geen borging van het recht van het kind op contact met beide ouders, etc.
    Wat is je betrokkenheid bij het onderwerp?
    Juridische interesse en ervaring
    Geef een beschrijving van de huidige situatie van het probleem
    Het klemcriterium fungeert slechts als lapmiddel in situaties waarin ouders en de rechter er niet uit komen, en met name wanneer 1 ouder dwars blijft liggen. De rechter laat zich als het moeilijk wordt adviseren door personen en instanties die geen onderzoek naar de feiten doen, geen onderzoeksvaardigheden/-kwalificaties hebben, en dus geen valide onderzoek kúnnen doen (enige ongestructureerde gesprekken is meestal alles). Op die basis ingrijpen in het gezinsleven van burgers is in strijd met het recht op family-life (art. 8 EVRM). Ouders worden als gevolg van e.e.a. geconfronteerd met beslissingen op basis van informatie in verslagen en rapportages die evident in strijd is met de feiten, en voelen en weten zich aldus niet gezien, niet gehoord en op onrechtmatige wijze benadeeld. Een beproefd recept voor strijd. Eventuele maatregelen van kinder’bescherming’ houden in, wederom zonder onderzoek naar de feiten, onder dwang ingrijpen door maatschappelijk werkers, chantage, onthouden van contact, onthouden van informatie, ondeugdelijke rapportages, negeren van de behoefte van het kind aan contact met beide ouders, misleiden van de rechter met onjuiste informatie, negeren van het doel van de maatregel, etc. (zie voor de rampzalige rol van de kinderbeschermingsorganisaties bij scheidingen meerdere uiterst kritische maar terechte inzendingen hier). Als ’ouders er dan nog niet uitkomen’ – wat niet verwonderlijk is – wordt het kind doorgaans aan 1 der ouders toegewezen vanwege het oordeel dat het kind klem of verloren dreigt te raken tussen de ouders (klemcriterium). In feite betreft het een keuze uit onmacht, onmacht om de feiten vast te stellen, om de waarborgen van een rechtstaat te bieden, om mensenrechten te verzekeren, om de onderliggende oorzaak van de problemen te achterhalen en aan te pakken, etc. Het lijkt te gaan om een uitweg in het licht van het verbod op weigering om een beslissing te nemen (art. 26 Rv). Wie de jurisprudentie rond hoofdverblijf en gezag bestudeert zal zien dat rechters vaker benoemen dat zij wel enig zicht hebben op wat er werkelijk speelt: de verzorgende ouder verhindert en/of frustreert contact met de andere ouder als gevolg van overdreven wantrouwen, onmacht om de scheiding te verwerken, angst om de kinderen kwijt te raken, wens om een nieuw en ’compleet’ gezin te hebben zonder ’gedoe’, onwil, persoonlijke problematiek, etc. In weerwil van dit gegeven worden veelal de kinderen vervolgens (omwille van de ’rust’) toegewezen aan de ouder die aan contact met de andere ouder in de weg staat, zogenaamd in het belang van het kind. Wat is die rust waard als er sprake is van het zonder geldige reden onthouden van contact en/of oudervervreemding/ouderverstoting aan de zijde van de verzorgende ouder? Het betreft in het laatste geval een ernstige vorm van psychische mishandeling die een leven lang negatieve gevolgen kan hebben (Hoefnagels, 2004). En hoe kan deze kennelijk bestendig gebruikelijke praktijk worden verdedigd in het licht van het recht van het kind op contact met beide ouders, het recht van de andere (niet zelden onschuldige) ouder op ongestoord (!) contact en gezinsleven, en het recht van het kind op bescherming tegen bedreigingen van de ontwikkeling als psychische mishandeling en onthouden van contact met de andere ouder? Uit onderzoek blijkt juist dat het belang van het kind – behoudens bijzondere omstandigheden – is gelegen in (het waarborgen van) contact met beide ouders. Ingrijpen in het gezinsleven van burgers zonder deugdelijke grondslag is niet toegestaan vanwege regelingen die hoger in rang zijn dan onze nationale wetgeving. Kinderen en ouders hebben daarnaast natuurlijk recht op onderzoek naar de feiten, rechtshandhaving (zorg- en contactregelingen), rechtsbescherming, een eerlijk proces, een onafhankelijke en onpartijdige rechter, etc. In elk geval zolang men in Den Haag beweert dat Nederland een rechtstaat is. Onder andere naar aanleiding van de onmenselijke vervolgingen tijdens de Spaanse inquisitie hebben vele wat meer beschaafde landen besloten dat het veroordelen van burgers en het toepassen van dwangmiddelen ten aanzien van burgers zonder onderzoek naar de feiten niet kan worden toegelaten vanwege ethiek, mensenrechten en het noodzakelijke vertrouwen van de burger in de overheid. In het Nederlandse jeugd’recht’ echter worden ouders tot op de dag van vandaag zonder deugdelijke grondslag ’vervolgd’ en ‘veroordeeld’, inclusief het ontnemen van contact met hun kinderen, wat o.m. onrechtmatige rechtspraak en schending van mensenrechten oplevert.
    Welke andere kijk of benaderingswijze breng je in?
    Het (juridische) systeem en de werkwijze dienen zo te worden ingericht dat het recht van het kind op contact met beide ouders behoorlijk zal zijn geborgd. Hetzelfde geldt het recht van kinderen en ouders op onderzoek naar de feiten, rechtshandhaving, rechtsbescherming, een eerlijk proces, waarheidsplicht (inclusief handhaving en strafdreiging), een onafhankelijke en onpartijdige rechter, etc. Dan hóeven ouders niet meer te strijden, dan hóeft een kind niet meer aan 1 ouder te worden toegewezen omwille van ’rust’. Aangezien het gaat om het voorkomen van levenslang doorwerkende schade aan opgroeiende kinderen kán en mág niet worden doorgegaan met de huidige ondeugdelijke praktijk. Op grond van de internationale verdragen is het Rijk systeemverantwoordelijk en eindverantwoordelijk, maar het Rijk geeft niet behoorlijk invulling aan die verantwoordelijkheden. De vaststelling dat het kind klem of verloren dreigt te raken tussen de ouders is, in tegenstelling tot het actuele beleid van toewijzing aan 1 ouder zonder deugdelijk en valide onderzoek, vooral een indicatie om eerst onderzoek naar de feiten te doen door voldoende gekwalificeerde personen (postacademisch opgeleid) voordat een beslissing wordt genomen. Er kan dan zo nodig begeleiding of therapie worden georganiseerd voor de ouder die ten onrechte contact met de andere ouder frustreert. Het huidige systeem werkt in elk geval niet, getuige het almaar toenemen van strijd, zoveel is duidelijk. Dus waarom meer van hetzelfde; waarom meer signaleren, meer melden, meer checklisten die door leken moeten worden toegepast, meer afspraken tussen ’ketenpartners’, meer ’onderzoek’ zonder de feiten vast te stellen, meer drang, meer onrechtmatig ingrijpen in gezinnen zonder deugdelijke grondslag etc.?
    Wat heb je nodig om verder te komen?
    Een effectief dwangmiddel om nakoming van zorg- en contactregelingen te verzekeren; b.v. geen naleving zorg- en contactregeling = geen recht op (kinder-)alimentatie. Het zal snel gedaan zijn met de – bij gebrek aan consequenties – wijd verbreide schendingen van zorg- en contactregelingen als dát wordt ingevoerd. Formele randvoorwaarden die behoorlijke ontvlechting van relaties met (jonge) kinderen kunnen waarborgen, zodanig dat het kind niet in de knel komt. Het afschaffen van contraproductieve gedwongen ’hulp’ – op een veel te laag niveau – vanuit de overheid. Wijziging van het hele juridische systeem en de werkwijze rond relatiebeëindiging en kinderen, inclusief borging van het recht van het kind op contact met beide ouders, onderzoek naar de feiten, rechtshandhaving, rechtsbescherming, een eerlijk en deugdelijk proces, een onafhankelijke en onpartijdige rechter, etc. Dan hóeven ouders niet meer te strijden, en dan hóeft de rechter het kind niet toe te wijzen aan 1 ouder omwille van ’rust’.
    Reacties
    Ik vrees dat de losgeslagen wilde kudde vrouwen met als opperhoofd de vrouwelijke rechter het nooit zal willen begrijpen Joost. Dat willen ze al 25 jaar lang niet.
    Maar nu ineens zien ze de gevolgen van hun falen. Zodra hun zoon een meisje ontmoet namelijk…en die krijgen ook een kind…..en gaan scheiden….Tsja…nu dezelfde methodiek volgen en dat kind toewijzen aan mama betekent geen oma meer zijn en je kleinkind nooit meer zien.
    Nu begint dat wilde vrouwenvolk in te zien dat hun tactiek op termijn minder leuk is. Dus gaan ze het nu zoeken in allerlei oorzaken….behalve bij zichzelf.
    Kortzichtigheid…zucht.
    12 november 2016Anonymous
    De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat deze kortzichtigheid welke geresulteerd heeft in een bedroevende mannenstatus na scheiding (financieel kaal gevreten en kindloos zijnde na scheiding) het rechtvaardigd dat vrouwen het oma-schap maar moeten opgeven en kleinkindloos de laatste 25 jaar van hun leven moeten slijten. Wel zo eerlijk toch? Maar zodra ze officieel wel oma worden moeten ze wel opa”s betalen vind ik want wij mannen willen de kleinkinderen die enkel wij mogen zien natuurlijk wel kunnen voorzien van leuke dingen.
    Simpel aldus: heb je als vrouw je ex man zijn kinderen ontnomen….dan als compensatie ontnemen we jou het oma-schap, maar wel onder de verplichting dat je om ons het goede opa-schap te laten vervullen dat zult betalen als oma.
    Dat is toch eerlijk? Ja, dat is eerlijk.
    13 november 2016Anonymous
    Er zijn redenen waarom het gerechtvaardigd is om te blijven hopen dat het gezond verstand in Den Haag uiteindelijk zal zegevieren over onmacht, onwetendheid, gewoonte en de neiging tot confirmatie.
    Zie ook cognitieve dissonantie. De betrokken actoren zitten tot nu toe op het spoor van het verdedigen en bevestigen van de actuele werkwijze. De praktijk, de klachten en de toename van conflictscheidingen bevestigen al langer dat actuele praktijk en actueel beleid niet voldoen.
    Aangezien in Nederland meestal pas iets verandert als het onbetaalbaar wordt hebben de critici de jaarlijkse miljardenschade als steun in de rug, elk jaar opnieuw.
    Vele duizenden nieuwe kinderen komen er nu jaarlijks bij als uitvloeisel van het klemcriterium: zij zijn – naast de benadeelde andere ouder die vaak alleen maar, in het belang van de kinderen, geduldig was met de onwillige/manipulerende ex – de slachtoffers van instanties die disfunctioneren en verzaken, en van verzorgende ouders die zich bezig houden met psychische mishandeling.
    E.e.a. maakt Nederland tot een onveilig land (!) voor kinderen en ouders in een scheidingssituatie.
    Het is voor de kinderen en ouders die het betreft te hopen dat men in Den Haag eindelijk eens het licht gaat zien.
    13 november 2016 Joost
    “naast de benadeelde andere ouder die vaak alleen maar, in het belang van de kinderen, geduldig was met de onwillige/manipulerende ex”
    Dat heb je keurig verwoord in één zin Joost.
    Persoonlijk is mijn advies aan de Rechters: los het op zolang u daartoe de mogelijkheid heeft en vergoed de schade die u heeft aangericht. Voorkom daarmee dat personen welke u onrecht heeft aangedaan uw kinderen daarop aan zullen spreken en uw kinderen gaan vernemen wat u anderen heeft aangedaan, kinderen heeft ontnomen en niet naar kinderen van ouders wilde luisteren en u getracht heeft alles onder het tapijt te vegen aan welk onrecht er beschikt is. U zat fout beste Rechter, u weet dat en aldus aan u de schone taak deze mensen schadeloos te stellen alsmede hun kinderen. Herstel de schade welke u heeft aangericht aan de Rechtspraak in zijn algemeenheid.
    13 november 2016
    Referentienr.: 
    542

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.