Sven Koopmans (VVD): ‘Stel OVS strafbaar’

Sven Koopmans (VVD) ziet 50/50 verdeling ouderschap na scheiding als vuistregel en wil het niet nakomen van een omgangsregeling of ouderschapsplan strafbaar stellen.

In het interview van VVD 2e kamerlid Sven Koopmans heeft hij duidelijk een lans gebroken voor gedeeld ouderschap na een scheiding en het inzetten van sancties en dwangmiddelen indien een van beide ouders de omgangsregeling niet nakomt of frustreert. ‘Als een van beide ouders zich niet aan de omgangsregeling houdt, staat de andere ouder meestal machteloos’ aldus de heer Koopmans. Hij pleit ook om ingeval van frustratie van de omgangsregeling de Officier van Justitie de mogelijkheid te geven om een zaak aanhangig te maken en zo de ouder en het kind die de omgang wordt onthouden te beschermen. Nu kunnen ouders waarvoor geen enkele indicatie is dat zij geen goede liefhebbende ouders zijn gedwongen worden eindeloos civielrechtelijk te procederen. Vervolgens vinden zij hulpverleners en rechters tegenover zich die het standpunt innemen dat het voor het kind beter is dat het maar rust heeft door de andere ouder aan de kant te schuiven. Vervolgens vragen deze kinderen zich op later leeftijd af, waar was mijn andere ouder?

Het grote probleem bij falende omgangsregeling als gevolg van de moedwillige frustratie door één van beide ouders is dat er geen handhaving is en geen sancties worden opgelegd. De heer Koopmans wil dit dus veranderen. Het kan naar zijn mening niet zo zijn dat het systeem de boze en rancuneuze ouder steunt en helpt zijn/haar doelen te bereiken. De andere ouder en het kind hebben recht op bescherming door de samenleving.

 

Samenvattend staat de VVD bij monde van de heer Koopmans dus voor het volgende:

  • Neem 50/50 zorg na scheiding als uitgangspunt en kijk of er goede redenen zijn om daar eventueel van af te wijken.
  • Stel verstotende gedrag strafbaar.

Achter beide voorstellen kan HerkenOuderverstoting.nl volledig staan net als de signalering dat hulpverlening en rechters op moeten houden het kind quasi te beschermen door één van beide ouders uit het leven van de kinderen te verbannen. Er is geen enkele wetenschappelijk bewijs naar wij weten die deze stelling ondersteunt. Vanzelfsprekend zullen wij met de politiek in gesprek blijven om te kijken of er een brede meerderheid achter deze voorstellen geformeerd kan worden.

 

Luister hier het volledige interview:

 

 

 

Unable to load Tweets

Eén reactie

  1. 50/50 verdeling is een mooi plan, maar, het voorliggende alimentatievoorstel bouwt weer 20 jaar strijd in.

    Volgens art. 1 Gw hebben allen recht op gelijke behandeling. Uit oogpunt van in woord en geschrift beleden doelen is de Wet bevordering voortgezet ouderschap ingevoerd.

    Nederland is zogenaamd een progressief land, en vrouwen eisen vaker gelijke behandeling (behalve natuurlijk als dat de eerder verworven voorkeurspositie (zorg voor de kinderen, alimentatie) aantast .. !). De praktijk is echter weerbarstig:

    http://www.peterprinsen.nl/VOORTGEZETOUDERSCHAP/FRAMES.htm

    In de nieuwe alimentatievoorstellen wordt de volgende ~ 20 jaar strijd om de kinderen alweer ingebouwd; jonge kinderen = extra lang recht op alimentatie. M.a.w. het krijgen en houden van de kinderen is dan wéér (veel) geld waard, en dus een reden voor strijd.
    Het voorstel kent dezelfde gebreken als de huidige regelgeving en werkwijze: het systeem rond scheiding lokt strijd uit en houdt strijd in stand.

    Zouden ouders werkelijk gelijk worden behandeld, het zou snel klaar zijn met de strijd om de kinderen; ook moeders moeten dan (eindelijk) de eigen broek ophouden en hebben dus geen tijd voor jaren strijd en het alleenrecht op zorg.

    Het voorstel van de Staatscommissie parlementair stelsel heeft zeker mijn instemming m.b.t. het voorstel om toetsing van wetten aan de grondwet mogelijk te maken. Ik kan niet wachten tot de toetsingsprocedures m.b.t. alle ineffectieve regelgeving, die het gevolg is van politieke wanen en wensdenken, beginnen.

    Er kleeft overigens nóg een nadeel aan het pamperen van verzorgende ouders; het levert de maatschappij en ouders zelf uiteindelijk (onoverbrugbare) afstand tot de arbeidsmarkt en een ontspoorde carrière op.
    Zoals het wetsvoorstel impliciet ook erkent, (verzorgende) ouders die binnen 10 jaar AOW gerechtigd zijn krijgen ook weer een uitzonderingspositie. Een positie die eerst wordt gecreëerd door ouders niet gelijk te behandelen ..

    Indien mannen en vrouwen werkelijk gelijk zouden worden behandeld zoals de grondwet voorschrijft en zoals vrouwen al decennia eisen, dan komt na de scheiding vanzelf de vraag op, hoe verdelen we de zorg voor de kinderen, want we moeten allebei werken.
    M.a.w. richt de wetgeving zo in dat ouders het gewenste gedrag vanzelf gaan vertonen.

    Het pamperen van zorgouders is indirect een ramp voor de kinderen, een ramp die met het voorliggende voorstel weer decennia dreigt te worden voortgezet, alle goede bedoelingen ten spijt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.