Verslag Personen- en Familierecht 16-5-2018

Tijdens dit algemeen overleg over Personen en Familierecht kwam onder andere het volgende ter sprake:

  • De voortgang aanpak complexe scheidingen;
  • diverse toezeggingen op het terrein van het familierecht en jeugdbeleid;
  • het vervolg van Divorce Challenge;
  • diverse verzoeken commissie op het terrein van het familierecht en jeugdbeleid;
  • het platform en het uitvoeringsprogramma Scheiden zonder Schade;
  • toename aantal scheidingen en daarmee toename van samengestelde gezinnen en;
  • de rechten van het kind.

Onder andere het volgende werd door Minister Dekker bevestigd of beloofd om verder op te pakken:

  • Dat op basis van de benadering van Scheiden zonder Schade zowel de zorgkant (Ministerie van VWS) als de justitiekant vanuit de overheid maar ook de de lokale overheden (Centra voor Jeugd en Gezin) bij “elkaar moeten komen”;
  • daar daarnaast ook een rol is weggelegd voor ouders en andere organisaties;
  • experimenten met een regierechter continueren;
  • kennis en expertise op het gebied van waarheidsvinding en ouderverstoting te vergroten;
  • gesprekken met het NJi om richtlijen hierover te berbeteren;
  • scholing op het punt van de rechten van het kind;
  • de richtlijn van het Openbaar Ministerie die eind maart is ingegaan, regelt expliciet dat het frustreren van omgangsregelingen strafrechtelijk kan worden vervolgd;
  • het uitgangspunt een 50/50-verdeling in het geval van co-ouderschap acht Dekker niet niet onmiddellijk opportuun;
  • eind 2018 wordt het resultaat verwacht naar de lopende WODC -onderzoeken naar het nakomen van omgangsregelingen;
  • geen harde toezeggingen om het aantal kinderontvoeringen terug te dringen;
  • maar wel een toezegging met samenvatting van de acties daaromtrent en halfjaarlijkse voortgangsupdate;
  • in het kader van adoptie verder kijken naar vereenvoudigen DNA onderzoek en procedure voor naamswijziging.

Hieronder leest u het volledige verslag van de vergadering:

Verslag Personen- en Familierecht 16-5-2018

Eén reactie

  1. We zitten vanuit de historie opgescheept met een uiterst complex, versnipperd, kostbaar en disfunctioneel systeem waarin de overheid zichzelf steeds tot probleemeigenaar maakt, maar tegelijkertijd kind en ouders niet biedt wat nodig is voor een fatsoenlijke scheidingsafwikkeling.

    NB volgens het IVRK heeft Nederland de plicht om kinderen te beschermen tegen bedreigingen voor hun ontwikkeling, waartoe o.a. gebrek aan rechtshandhaving, ouderverstoting (psychische mishandeling) en van buiten komend onheil als de te laag gekwalificeerde maatschappelijk werkers van Raad en Bjz behoren.

    Het ontbreken van een deugdelijke definitie van het belang van het kind is een belangrijk knelpunt, waarop eerder o.a. is gewezen door Peter Prinsen. Het belang van het kind in enge zin (‘rust’ d.w.z. geen contact met strijdende ouder(s), of – het ruimere belang – contact met beide ouders en een deugdelijke regeling tussen ouders inclusief rechtshandhaving; de angel uit de strijd.

    Die ‘rust’ is m.i. een onbegrijpelijke benadering, aangezien het meestal de strijdende, dwarsliggende ouder is die onmin en onwerkbaarheid stelt. In de huidige systematiek wordt NB juist díe ouder ‘beloond’ met de kinderen én alimentatie. In feite lokt de overheid met deze werkwijze strijd uit; je kan van je ex afkomen, de kinderen krijgen, en nog geld toe ook (je ex ‘lekker laten betalen’). Over perverse prikkels gesproken.

    M.a.w. standaardregeling 50/50 ouderschap, tenzij ouders (!) anders overeenkomen. Contact met beide ouders wettelijk regelen, strijd contraproductief maken, afspraken en uitspraken handhaven, niet middels de drempel van aangifte, maar wettelijk regelen; niet naleven heeft automatisch consequenties.

    Dan hebben we eindelijk een overheid die doet wat nodig is: onderzoek naar de feiten, rechtshandhaving en rechtsbescherming.

    Codificatie (regels vastleggen in wetten en verdragen) wordt zinloos zodra naleving en handhaving komen te ontbreken zoals in Nederland nu het geval is.

    De oplossing lijkt zo voor de hand liggend dat het ronduit verbijsterend is dat het nog altijd niet lukt om het heilloze pad van (steeds meer) signaleren en gedwongen hulp te verlaten.

    Gezien de wijze waarop de betrokken actoren zich hebben ingegraven is een deugdelijke oplossing – het systeem opnieuw ontwerpen met als uitgangspunten het respecteren van mensenrechten (!), autonomie van partijen, een eerlijk proces*, voldoende gekwalificeerde professionals, en de dynamiek van het scheidingsproces in psychologische zin) – vooralsnog niet in zicht ..

    * Denk b.v. aan de afspraken tussen de ‘ketenpartners’, het de voorkeur geven aan allerlei beweringen van Bjz en Raad**, gesubsidieerde rechtsbijstand voor 1 der partijen etc.

    ** Het ‘onderzoek’ bestaat veelal uit niet meer dan wat ongestructureerde gesprekken met kind, ouders en andere professionals zoals leerkrachten. Uit die gesprekken wordt selectief gewinkeld, geparafraseerd en aan ‘informanten’ toegeschreven in verslaglegging, soms zelfs zonder akkoord van de ‘informanten’.
    In feite staat het onderzoek in dit soort zaken op het niveau van de middeleeuwen (m.n. de inquisitie); aannames, projecties en bange vermoedens zijn leidend en worden betrokkenen als feiten tegengeworpen.
    Doordat de rechtspraak dit stelselmatig laat gebeuren schendt Nederland stelselmatig mensenrechten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.