Wat is ouderverstoting?

Van ouderverstoting is sprake als een kind een ouder, waarmee het kind voorheen een goede relatie had, zonder goede reden opeens niet meer wil zien.

Een relatiebreuk of scheiding tussen ouders heeft over het algemeen grote gevolgen voor het welzijn van de kinderen. Als er bij een scheiding bovendien veel conflicten zijn tussen beide ouders komt het helaas te vaak voor dat één van beide ouders, meestal de niet verzorgende ouder, wordt verstoten. In Nederland verliezen jaarlijks zo’n 16.000 kinderen op deze manier tijdelijk of voor lange(re) tijd het contact met één van beide ouders. Het ouderschap stond tot aan de scheiding niet ter discussie. Als gevolg van slechte intenties, conflicten en valse beschuldigingen kan ouderverstoting ontstaan. Soms accuut, soms sluimerend maar op enig moment wordt een ouder verstoten. Soms manifesteert ouderverstoting zich pas vele jaren na de feitelijke scheiding. Ouderverstoting is een vorm van kindermishandeling en heeft ernstige gevolgen voor de verdere ontwikkeling van het kind.

Het overkomt vaders en moeders

Wanneer ouders na een scheiding hun kinderen centraal stellen en hen twee betrokken ouders gunnen, waarvan ze zonder voorbehoud mogen houden, zal ouderverstoting niet snel ontstaan.

Als één van beide ouders de andere liever uit het leven van de kinderen ziet verdwijnen gaat het fout. Het wordt zichtbaar dat deze ouder (de ‘verstotende ouder’) het kind weg houdt bij de andere ouder, vaak met het argument ‘het kind wilde zelf niet naar de andere ouder’. Het kind wordt voorzien van negatieve informatie over de andere ouder en vaak subtiel aangemoedigd de andere ouder af te wijzen. Niet zelden door (vaak gefingeerde) negatieve informatie bij het kind te laten doorsijpelen. De directe familie van de verstotende ouder speelt vaak een cruciale rol door bewust de andere kant op te kijken of actief een rol te spelen in de negatieve beeldvorming bij het kind. Het kind wordt in deze situatie gedwongen een keuze te maken tussen ouders en krijgt zo te maken met een loyaliteitsconflict. De ene ouder is goed en de andere ouder is fout. Vaak heeft dit tot gevolg dat het kind de andere ouder niet meer wil zien en verkondigt dit met verve. De verstotende ouder wordt ‘beloond’ voor zijn/haar gedrag en voert als triomfantelijk bewijs op dat ‘de andere ouder echt niet deugt’. Immers, het kind geeft dit zelf aan. Het loyaliteitsconflict wordt zo een loyaliteitsdrama. Dit schaadt het kind ernstig, op korte en lange termijn. Er ontstaat een ongezonde, soms symbiotische, binding met één ouder en de andere ouder en diens familie worden volledig buitengesloten.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.