Verstoten ouders: wie zijn dat nu eigenlijk?

Vergelijk verstoten ouders eens met een piramide!
Boven in, in de top, zitten de ouders met het woordje ‘te’.
• Te lief
• Te correct,
• Te netjes
• Te menselijk
• Te welwillend
• Te fatsoenlijk
• Te loyaal
• Te …..

Dit zijn de ouders waar bij velen ouderverstoting ‘overkomt’. Waarom? Omdat deze mensen gewoonweg niet hetzelfde denken en voelen als een verstotende ouder. Immers, dit zijn de gezonde ouders, de wel denkende, welwillende ouders, ouders die hun kind centraal stellen, waarbij het gewoon weg niet in hun gedachten op komt dat een ouder een kind gebruikt om de andere ouder te schaden. Immers ouderverstoting is niet alleen kindermishandeling, het is ook (ex) partnergeweld.

Deze ouders hebben heel veel signalen over het hoofd gezien. Signalen van komende ouderverstoting, die er vaak al zijn, zelfs voordat er kinderen zijn! Dat is dus logisch, want ze hebben het foute gedrag, het pathogene gedrag van die andere, verstotende ouder al die tijd niet onderkend.
En kijk, als die kleine er dan eenmaal is, is het natuurlijk wel enorm slikken, als die ouder zich ‘raar’ gedraagt, maar ja, dat wijt je in 1e instantie nog aan de hormonen of zo. Je zoekt excuses voor dat gedrag. Hij/zij zal wel overbelast zijn, een slechte dag hebben of wat dan ook. Waar die ouders dan meteen mee in de fout gaan, want de goede ouder gaat zijn/haar gedrag aanpassen om conflicten te voorkomen. Die ouder gaat op zijn/haar tenen lopen. Vaak gaat die ouder extra zorgen voor het kind, om het die ‘foute’ ouder het makkelijk maken.
En laat nu net die foute/pathogene ouder grenzeloos zijn, dus de situatie loopt steeds verder uit de hand. Je zit er als ouder midden in. Je snapt dat het niet klopt, maar wat te doen?
Nou vaak hoeft die goede ouder niets te doen, de foute ouder doet genoeg. Hoe vaak de foute ouder niet van de ene op andere dag is vertokken of hoe vaak de goede ouder niet van de ene op de andere dag buiten staat, is niet te tellen. Daarbij komt, in heel veel relaties is er al ouderverstoting voordat men überhaupt uit elkaar gaat, alleen, je had het niet gezien. Je was weliswaar overbodig in het gezin. Je werd genegeerd, je kon het nooit goed doen, zeker niet als er derden bij waren.

En dan? Dan denken deze ouders dat er een rechter is die hier iets van gaat vinden. Deze ouders denken ook dat er nog wel wat redelijkheid in die andere ouder zit en gaan zogenaamd onderhandelen, maar realiseren zich mettertijd dat het natuurlijk nooit genoeg is. Dan heeft zo’n ouder op alle terreinen al veels te veel ingeleverd en niet zelden het contact met het kind al verloren.
Denkende dat de Raad, Jeugdzorg, professionals er voor het kind zullen zijn en onderkennen dat het kind beide ouders nodig heeft, stelt deze ouder zich welwillend en ondergeschikt op, om er achter te komen dat juist door de familierechter, Raad, Jeugdzorg, omgangshuizen, noem maar op, de situatie zo ver escaleert dat de kans op contact herstel of een gezonde relatie/omgang met jouw kind een utopie is geworden. Ondertussen is er ruim verdiend aan jouw kind. Wat jij dus allemaal mag betalen ook nog!

Deze ouders hebben een korte weg te gaan: ZICH REALISEREN DAT ZIJ KINDEREN HEBBEN GEMAAKT MET EEN PERSOON DIE GEEN GOEDE OUDER IS. Dat ze een relatie hebben gehad met iemand die dus eigenlijk geestelijk niet in orde is, immers, een gezonde ouder doet zijn/haar kind geen ouderverstoting aan!Dat ze signalen over het hoofd hebben gezien en, vooral, hoe komt dat? Ook deze ouders zullen in eerste instantie heel goed naar zichzelf moeten kijken en hoe hoger in de top, hoe sneller en beter deze ouders dat kunnen om vervolgens anders in de wedstrijd te gaan staan.
Deze ouders zijn het best benaderbaar, kunnen werkelijk helder krijgen wat in het belang van het kind is en er naar handelen. Deze ouders durven dus afscheid te nemen van procedures, en zeker van die advocaten, ze doen en kunnen dat immers beter zelf. Deze ouders beseffen dat zij in het midden van het midden moeten lopen en kunnen dat, terwijl zij toch alle kansen blijven benutten om alsnog een rol in het leven van de kinderen te kunnen spelen.
Deze ouders zijn bij machte goed voor zichzelf te blijven zorgen,en ja, zelfs voor zichzelf te kiezen, beseffende dat het kind er later niets aan heeft om een ouder in de goot aan te treffen.

Ga je lager in de piramide tref je ouders aan wie het natuurlijk ook is overkomen, maar niet bereid zijn om daarin hun eigen verantwoordelijkheid te nemen. Het overkomt hun dus als het ware echt. Deze ouders kijken niet naar zichzelf maar ervaren zichzelf als een slachtoffer en handelen dus ook zo. Dit zijn de ouders die gaan shoppen. Die naar ieder rennen die zegt wat ze willen horen. Of het nu advocaten zijn die hen leeg trekken, of vrienden, kennissen die hen opjutten, of zogenaamde lotgenoten die hen de weg wel zullen wijzen met slechte adviezen. Dit zijn ook de ouders die van de ene professional naar de andere rennen en er totaal geen moeite mee hebben dat gedurende deze strijd de kinderen belast worden door derden die de kinderen bevragen; vindt je pappa/mama lief? Waar ben jij het liefst of wat dan ook, waardoor kinderen keuzes moeten maken, in een loyaliteitsconflict komen.

Het is een lastige groep ouders, want ze willen er niet aan! Ze wentelen in slachtofferschap en wensen daar niet op aan gesproken te worden. Ze raken hun inkomen, werk, huis, ach alles wat ze hadden, kwijt en schreeuwen ‘kijk mij nou toch eens! Help mij!!!’. Deze ouders zijn dwingend, vinden dat zij aandacht nodig hebben en eisen die op. Krijgen ze die niet, dan shoppen ze naar de volgende persoon die hen weer voedt.
Het enge is dat daar ouders tussen zitten die zo gewend zijn geraakt aan die aandacht dat zij daar hun identiteit aan ontleden. Die willen geen oplossing meer, want wat dan?! Dag aandacht! Dus die blijven eventuele oplossingen frustreren en zuigen energie. Deze ouders stellen zich ook agressief op naar anderen als zij op hun destructief gedrag worden gewezen. Het zijn harde schreeuwers, ruim vertegenwoordigd, helaas. Een zeer boze groep. Waar ruim aan verdiend wordt, door de instanties/door het systeem.
Tja, stel dat het kind dan later op zoek zou gaan, wat treft een kind dan aan? Dan heeft die ouder de andere ouder mooi in de kijker gespeeld, in de goot, dat had die ouder wel voorspeld… Zie je wel, maar goed dat ik destijds van hem/haar af ben gegaan en jou beschermd hebt, door omgang tegen te gaan…..
Waar je dan de ouders wilt plaatsen die de rollen zo zouden omdraaien als ze dat zouden kunnen? Zeg het maar. Waar je de ouders plaatst, die eenmaal in contact, of het kind bij hun wonende, roepen dat er nu te veel is gebeurd….Ouders die niet, hoe dan ook, beseffen dat het kind pas heel is als het beide ouders kent? Nog onder de slachtoffer/kijk mij nou groep?
En ja, dan gaan we helemaal naar beneden en daar treffen we de ouders aan die de naam vechtscheiding eer aan doen. Punt.
Dit zijn de ouders met vooral heel veel rechten. Die de andere ouder willen overtroeven, daarbij niet denkend aan het welbevinden van het kind. Daar zitten de ouders die gelijk hebben, hoe dan ook en het anders wel halen. De ouders die er niet voor schromen elke keer weer te bedenken hoe ze die andere ouder een hak kunnen zetten. Een lik op stuk beleid.
In die onderste groep zit het kind pas echt klem! En ja, dat kind zal kiezen. Niet uit loyaliteit, maar wel voor zichzelf, voor de rust; letterlijk en figuurlijk wil dat kind met rust gelaten worden en kiest dat kind dus echt zelf voor de ouder die voor dat kind het makkelijkst is.
Gek genoeg zijn dit toch ook weer de ouders waar iets mee te beginnen is. Deze ouders kun je wakker schudden. Deze ouders zouden door de omgeving op hun nummer gezet kunnen worden, interventies . Doe normaal! Denk aan jouw kind! Hier kan een traject als Kind uit de Knel of ouderschap blijft hopelijk beide ogen openen.

Hoe dan ook; als een rechter slim is; stuurt hij alle ouders weg! Als het ouderschap voor de scheiding niet ter discussie stond, waarom nu dan wel?! Je geeft ze gezamenlijk gezag en eventueel een omgangsregeling op papier en laat ze het verder samen uitzoeken. Geen jeugdzorg, geen Raad. Die hoe dan ook extra kolen op het vuur gooien zodat ouders niet meer tot hun verstand kunnen komen. Dat de posities zijn ingenomen en er geen weg terug meer is.
Want die weg terug, die is er. Behalve in de top: daar zitten de pathogene ouders. De knettergekke ouders, de ouders die echt niet, al zou je het willen, het verschil kunnen zien tussen ex-partnerschap en ouderschap. Dat laatste blijf je immers altijd samen.
Zit je boven in, dan heeft het geen zin om te onderhandelen, je maakt namelijk geen kans, je voedt enkel de behoeften van de foute/pathogene ouder. Daar zul je mee moeten stoppen. Maar goed, als je boven in zit, dan heb jij dat gezonde verstand en ben je lerend. Altijd, voor jouw kind. En dan vindt jij wegen om, hoe dan ook, mits jij wilt, op 1 of andere manier, in contact te blijven met jouw kind.
Dat wil niet zeggen dat jij in contact moet zijn . Deze ouders mogen ook voor zichzelf kiezen, verder gaan. Weer gelukkig zijn. Tot op de dag dat het kind op de stoep staat en ziet hoe goed jij het voor elkaar hebt en zich realiseert dat hij/zij dat ook had kunnen hebben, maar dat die binnen/zorg/pathogene ouder dat voorkomen heeft.
Let op; afstand nemen, loslaten kan ook gepast. Je kunt betrokken blijven, via school, via de gezondheidszorg, via sport/hobby’s. Via regelmatig een kaartje. In rust, zonder drama, want daarmee benadeel jij jouw kind en geef jij jouw ex precies wat die wilt hebben; aandacht en de wetenschap dat het jou raakt. Weet je nog; ex-partnergeweld. Laat je daar niet voor lenen.

Reageren is niet mogelijk